De Zuid-Koreaanse regering heeft een ambitieus plan aangekondigd om de fusie van lokale overheden te stimuleren door de oprichting van geïntegreerde speciale steden. Dit initiatief is bedoeld om de regionale ontwikkeling te bevorderen en de afhankelijkheid van Seoul te verminderen. De speciale steden krijgen een status vergelijkbaar met die van de hoofdstad en ontvangen prioriteit bij de verhuizing van overheidsinstellingen en industriële stimulering. Premier Kim Min-seok presenteerde het plan op 16 januari 2026.
Het plan voorziet in een ongekende financiële steun: tot 5 biljoen won per jaar en maximaal 20 biljoen won over vier jaar voor elke geïntegreerde speciale stad. De overheid richt nieuwe fondsen en subsidies op om de overgang soepel te laten verlopen. De gefuseerde steden krijgen meer autonomie bij het beheer van projecten en budgetten, en worden voorgetrokken bij de verhuizing van overheidsinstellingen en industriële ontwikkeling.
Premier Kim benadrukte dat administratieve fusie niet alleen een hertekening van kaarten is, maar een integratie van leefgebieden, economie, transport en welzijn. Volgens hem zullen deze maatregelen de regio’s tot pijlers van nationale ontwikkeling maken. De overheid heeft een interministeriële taskforce opgericht om de details snel uit te werken en nauw samen te werken met het parlement.
In de toekomst krijgen geïntegreerde speciale steden prioriteit bij de tweede ronde van verhuizing van overheidsinstellingen, gepland voor 2027. De overheid biedt fiscale voordelen, steun bij werkgelegenheid en lagere grondhuur om bedrijven en investeringen aan te trekken. Dit beleid is gericht op een positieve cyclus van regionale groei, werkgelegenheid en innovatie, en versterkt tegelijkertijd de lokale autonomie en verantwoordelijkheid.
Dit beleid betekent een belangrijke stap richting decentralisatie in Zuid-Korea, met nadruk op financiële en administratieve autonomie voor lokale overheden. De grootschalige steun en prioriteit bij de verhuizing van overheidsinstellingen kunnen investeringen en talent aantrekken, waardoor regionale ongelijkheid wordt verminderd. Op de lange termijn kan dit model een voorbeeld zijn voor andere landen die kampen met centralisatie en de noodzaak tot revitalisering van regio’s.